خدایا به ملت ایران صبر بده اما فراموشی نه.....

امروز اومد،برای چندمین باره که میاد .او به حال و احوالات من هیچ کاری نداره.چون دوسم داره براش اصلا مهم نیست.عاشق پرستاریه.پرستاری از من.خیلی دوست دارم اون زمانی که نیمه شب پامیشه روی تختم برام دعا میخونه و بهم خیره میشه بیدار شم و دستمو بزارم تو دستش اما هربار تنبلی میکنم.
وقتی برام دعا میخونه زمزمه میکنه یه حالی میشم اون لحظه باید باشی تا ببینی چی میگم.
فعلا قول داده که بمونه.دلم قرصه که هست.نمیخوام از الان به زمانی که می خواد بره فکر کنم.خیلی کارا دارم که باید انجام بدم.به خودشم گفتم اول نگام کرد مثل بچه ها بعد یه خنده ای کرد که دلم میخواست اون لحظه بپرم تو بغلش منظورش این بود که  تو که میدونی من چقدر صبورم ،باشه

اول دبستان بودم.با چهار وجب و نیم قد پشت نیمکت نشسته بودم و داشتم فکر میکردم چرا اون لحظه که از مادرم جدا شدم گریه نکردم وهمزمان تصاویری از برنامه تلویزیون با شعر "باز آمد بوی ماه مدرسه بوی بازیهای راه مدرسه"توی ذهنم میچرخید که خانم مجری توصیه میکرد بچه های خوب هیچ وقت گریه نمی کنند .اعتماد به نفسی عجیب وجودمو فرا گرفته بود که ناگهان با صدای بغل دستی ام از جا میپرم"میای با هم دوست شیم؟" چقدر این جمله برایم ناآشناست. بی اختیار لبخند پت و پهنی میزنم واسمش را میپرسم با قیافه ای خندان جوابم را میدهد ،من هم بلافاصله فامیلی اش را میپرسم.
خشکم زد.فامیلی جفتمان یکی است.نه اشتباه نکنید.این قسمتی از فیلم وزین نصف مال من نصف مال تو نیست!همچنان به هم خیره نگاه میکنیم .بدون اینکه مثل بچه های باهوش امروز ذهنمان پی این برود که نکند پدر هردویمان یکی است.می زنیم زیر خنده .
چقدر احساس خوبی داشتم.انگارهمین چند جمله کوتاه برای شروع دوستی کافی بود .تا آخر سال هم جایمان همان نیمکت می ماند.
ترم 5 دانشگاه است.ساعت زنگ میخورد.بلافاصله خاموشش میکنم .حوصله ندارم.سریع با یک حساب سرانگشتی عجیب به این نتیجه میرسم که امروز دانشگاه نروم.ظهر که شد تازه یادم میافتد موبایلم هنوز روی سایلنت است .با عجله به طرفش میروم، اما خبری نیست نه زنگی، نه پیامی انگار کسی دلواپسم نیست.به موبایل احتیاجی ندارم .خاموشش میکنم. دارم به این فکر میکنم اگه صبح فردا کلاس نروم حذف میشوم یا نه؟

امام مهدي(عج):

فیس بوک چیه؟اولش باحاله و بعدش جدا آدم به پوچی میرسه که خب حالاه که چی؟